One Camera, One Lens, One Year

Eén camera. Eén objectief. Eén jaar. Geen voortdurende zoektocht naar nieuwe apparatuur, geen twijfel over welke camera of welk objectief mee moet. Fotograaf Caspar Gim legt zichzelf het komende jaar een opvallend eenvoudige beperking op. Hij gaat twaalf maanden fotograferen met uitsluitend de Sigma BF en de Sigma 45mm F2.8 DG DN | Contemporary.

Het idee ontstond niet uit onvrede over zijn apparatuur. Integendeel. Caspar had juist méér dan genoeg camera's. En precies daarin zat het probleem. 

“Ik merkte dat mijn aandacht steeds meer uitging naar wat ik had, in plaats van naar wat ik zag. Er was altijd wel weer een andere camera of een nieuw objectief dat interessant leek. Op een gegeven moment voelde het bijna alsof ik iets nieuws nodig had om weer te kunnen fotograferen.”

Daarmee begon een zoektocht terug naar de essentie van fotografie. Het resultaat: One Camera, One Lens, One Year.

Eerst even: wie is Caspar Gim?

“Ik noem mezelf tegenwoordig eigenlijk het liefst gewoon fotograaf”, zegt Caspar. Niet professioneel in de klassieke betekenis van het woord: doordeweeks werkt hij in HR binnen de techwereld en daarnaast heeft hij een jong gezin. Fotografie is echter een belangrijk onderdeel van zijn leven geworden.

Pas zo’n vier jaar geleden begon hij er serieus mee. Volledig autodidactisch en, zoals hij zelf zegt, met een camera die hij bij een giveaway won. Tijdens de coronaperiode trok hij ermee Amsterdam in. Sindsdien nam hij vrijwel overal een camera mee naartoe.

Fotografie zit mogelijk toch een beetje in de familie. Zijn grootvader fotografeerde landschappen in Zuid-Korea en ook zijn vader maakte jarenlang foto’s. Toch kwam Caspar pas relatief laat zelf bij fotografie terecht.

Aanvankelijk zag hij zichzelf vooral als straatfotograaf. Inmiddels vindt hij dat etiket te beperkend. “Ik maak gewoon foto’s van wat mijn aandacht trekt. Dat kunnen mensen op straat zijn, maar net zo goed mijn kinderen, een gebouw of iets kleins thuis. De vraag is voor mij steeds meer geworden: waar gaat mijn oog naartoe en wat wil ik daarmee vertellen?”

Wanneer apparatuur in de weg gaat zitten

In een paar jaar tijd gebruikte Caspar verschillende camerasystemen. Sony, Fujifilm, Leica; digitaal én analoog. Maar gaandeweg merkte hij dat de hoeveelheid mogelijkheden hem niet noodzakelijk creatiever maakte. “Ik nam nog steeds iedere dag een camera mee, maar soms maakte ik helemaal geen foto’s meer. Ik zag het gewoon niet. Mijn ogen waren meer gericht op wat ik had dan op wat er voor me gebeurde.”

Hij omschrijft het als een vorm van creatieve verzadiging. De aandacht verschoof van fotograferen naar apparatuur. Nieuwe camera’s en objectieven boden steeds even nieuwe inspiratie, maar dat gevoel hield niet aan. “Ik wilde weg van de spullen en terug naar het proces. Gewoon weer genieten van fotograferen. Terug naar de plek waar ooit die liefde voor het maken van beelden ontstond.”

Analoge fotografie hielp daarbij. Met een Leica M6 fotografeerde hij lange tijd vrijwel uitsluitend op film, ontwikkelde zijn films zelf en scande de negatieven. Juist de beperking en vertraging van dat proces brachten hem opnieuw dichter bij het maken zelf.

Één camera, één lens 

Het idee om die beperking veel bewuster op te zoeken ontstond toen Caspar oude foto’s terugzag. Beelden waarvan hij zich realiseerde dat hij ze tegenwoordig waarschijnlijk niet meer op dezelfde manier zou maken. “Toen dacht ik: wat gebeurt er als ik mezelf voor langere tijd beperk tot één camera en één objectief?”

Hij had dat eerder min of meer gedaan, maar nooit als een bewust afgebakend project. Ditmaal wilde hij verder gaan. Geen paar weken of maanden, maar een volledig jaar.

De titel kwam bijna vanzelf: One Camera, One Lens, One Year. “Toen ik het eenmaal zo had opgeschreven, dacht ik: kan ik dit? Ja. Waarom niet? Wat houdt mij tegen? Eigenlijk alleen ikzelf.”

...maar waarom de Sigma BF

Opvallend genoeg was het niet een camerareview waardoor Caspar bij de BF uitkwam. Tijdens zijn zoektocht zag hij een interview met Sigma CEO Kazuto Yamaki. Wat hem trof was de filosofie achter de camera: minder bezig zijn met instellingen en bediening, meer aandacht voor wat er vóór je gebeurt. “Dat was precies waar ik naar zocht. Terug naar de basis. Niet voortdurend met de camera bezig zijn, maar kijken naar de scène en daar een foto van maken.”

Voor Caspar gaat het daarom niet alleen om wat een camera technisch kan. Hij wil begrijpen waarom een camera is gemaakt zoals hij is gemaakt. “Ik vind het belangrijk om de intentie van de maker te begrijpen. Natuurlijk kun je kijken naar wat een camera niet heeft en dat als beperking zien. Maar interessanter vind ik de vraag: waarom zijn die keuzes gemaakt? Wat gebeurt er als je daarin meegaat?”

Dat maakt de BF voor hem zo interessant voor dit project. De camera vraagt om een andere benadering en past daarmee bij zijn wens om bestaande gewoontes los te laten.


Fotografie als spiegel 

One Camera, One Lens, One Year gaat dan ook nadrukkelijk niet alleen over de Sigma BF of over fotografie. Het wordt vooral een persoonlijk project. “Door fotografie heb ik mezelf enorm leren kennen.”

Caspar noemt bijvoorbeeld het fotograferen van onbekende mensen. Van nature was hij iemand die conflicten liever vermeed en voorzichtig was met het benaderen van anderen. Maar wanneer hij op straat iemand zag die hij wilde fotograferen, moest hij kiezen: doorlopen of toch die persoon aanspreken? “Fotografie gaf me steeds van die momenten waarop ik tegen mezelf kon zeggen: kom op Caspar, maak die stap gewoon. Wat kan er gebeuren? Iemand kan nee zeggen. Dat is ook een antwoord.”

Langzaam werd fotografie daarmee een manier om eigen patronen te herkennen en soms te doorbreken. Tegelijkertijd leerde straatfotografie hem iets anders: dat niet alles beheersbaar is. “Ik zie het soms alsof ik rondloop en naar een film kijk die voortdurend doorgaat. Ik kan eraan deelnemen, maar ik kan hem nooit volledig controleren. Ik kan alleen zorgen dat ik er ben, kijk en reageer. En als iets niet te controleren is, dan is dat ook oké.”


Een jaar in hoofdstukken

Caspar wil het jaar opdelen in drie hoofdstukken van ongeveer vier maanden. Binnen die periodes werkt hij met maandelijkse thema’s. Niet technisch, geen maand over scherpte of diafragma, maar persoonlijk.

Het eerste hoofdstuk draait om zelfreflectie: waar komt hij vandaan, welke fotografische gewoontes heeft hij ontwikkeld en welke daarvan wil hij behouden of juist loslaten? De afzonderlijke foto’s moeten uiteindelijk samen de ontwikkeling zichtbaar maken. Niet één perfecte opname is het doel, maar het verhaal dat ontstaat wanneer beelden naast elkaar worden gelegd. “Ik wil kunnen terugkijken en een trend zien. Wat gebeurde er met mijn fotografie? Wat gebeurde er met mij? Misschien fotografeer ik de ene maand enorm veel en een andere maand bijna niet. Ook dat hoort bij het verhaal.”

Iedere maand maakt Caspar daarnaast een documentaire reel over zijn ervaringen en deelt hij beelden die met de Sigma BF en het 45mm objectief zijn gemaakt. Over twaalf maanden ontstaat zo een omvangrijk visueel dagboek van zijn ontwikkeling.

Niet het antwoord, maar een antwoord

Hoewel het project sterk persoonlijk is, hoopt Caspar dat andere fotografen er iets in herkennen. “Ik wil absoluut niet zeggen: dit is dé manier waarop je het moet doen. Dit is één antwoord. Mijn antwoord. Misschien zit er een klein stukje in dat iemand anders kan gebruiken.”

Daarvoor hoef je volgens hem niet onmiddellijk een camera en objectief te kiezen en jezelf daar een jaar toe te veroordelen. Het gaat vooral om het idee achter de beperking: een kader creëren waarbinnen je jezelf kunt onderzoeken.

Want volledige creatieve vrijheid klinkt aantrekkelijk, maar kan volgens Caspar ook verlammend werken. “Ik vind het prettig om dingen af te kaderen. Binnen zo’n kader ontstaat voor mij juist een speelveld. Daarbinnen kan ik vrij bewegen.” Precies die paradox vormt de kern van One Camera, One Lens, One Year: door mogelijkheden weg te nemen, hoopt Caspar nieuwe mogelijkheden te ontdekken.

‘Ik was daar’

Uiteindelijk komt Caspar tijdens ons gesprek terug bij misschien wel de eenvoudigste reden om überhaupt foto’s te maken. “Je wilt iets achterlaten. Iets waarmee je kunt zeggen: ik was daar. Op dat moment, op die plek. Dat wil ik aan mijn vrouw en mijn kinderen kunnen laten zien, aan andere mensen, maar ook aan mezelf.” De komende twaalf maanden wordt de Sigma BF zijn vaste metgezel tijdens die zoektocht. Met één camera en één objectief. Niet om te bewijzen dat dit de perfecte combinatie is, maar om te ontdekken wat er gebeurt wanneer de vraag naar apparatuur voor een jaar verdwijnt.

Dan blijft er uiteindelijk nog maar één vraag over: Wat zie je?