Een kans op een tweede leven

In gesprek met fotograaf en filmmaker Niek Daalmeijer over emotie, broederschap en filmen met de Sigma 50mm F1.2 DG DN | Art

Op zaterdag 28 maart 2026 begint David Korebrits aan een hardlooptocht van meer dan 2000 km: van het Ronald McDonald Huis Leiden naar Casa Ronald McDonald Rome. Gemiddeld 35 km per dag, twee maanden lang. Met deze fysieke uitdaging wil hij zoveel mogelijk geld ophalen voor het Ronald McDonald Huis Leiden, de plek die hem en zijn familie een thuis bood toen ze dat het hardst nodig hadden.

Zo werd Davids broertje Levi geboren met een zeldzame afwijking in zijn beenmerg: Blackfan-Diamond-anemie. Dit is een zeldzame bloedziekte waarbij het beenmerg te weinig rode bloedcellen aanmaakt. Hierdoor leed Levi vanaf zijn geboorte aan ernstige bloedarmoede. Na jaren vol ziekenhuisbezoeken en behandelingen zonder blijvend resultaat kwam het voorstel voor een beenmergtransplantatie. Uit onderzoek bleek dat David met een 100% DNA-match de perfecte donor was. Dat betekent dat ze exact dezelfde genetische ‘barcode’ delen. Het is inmiddels 22 jaar geleden dat David beenmergdonor mocht zijn van Levi.




Als zesjarige onderging Levi deze ingrijpende transplantatie. En met groot succes: hij is vandaag de dag vader van James, succesvol ondernemer en woont samen met zijn vriendin Dagmar en zijn zoontje in Breda.

Beeldmaker Niek Daalmeijer was op zoek naar een aansprekend verhaal voor een korte film. Toen het bovenstaande verhaal op zijn pad kwam, wist hij dat hij niet langer op zoek hoefde.  We spreken met Niek onder andere over hoe hij bij dit verhaal terechtkwam en hoe hij te werk ging tijdens de productie van de film die hij in slechts één dag draaide met de Sigma 50mm F1.2 DG DN | Art.

Hoe begon dit project voor jou?

“Het begon met de wens om echte emotie in de film te leggen. Ik vroeg aan een goede kennis van me die werkzaam is bij sportmerk Asics of hij me wellicht in contact zou kunnen brengen met een atleet met een bijzonder verhaal. Vervolgens vertelde hij me over zijn collega David die op het punt staat aan een 2000 kilometer lange hardlooptocht voor het goede doel. Vervolgens plande ik een online call in met David en hoorde ik zijn hele verhaal. Dat greep me direct aan."
 
Het was niet zomaar een verhaal over iemand die 2000 kilometer gaat hardlopen. Er zat een hele geschiedenis achter. Toen hij me meenam in dat verhaal, voelde ik meteen: dít is waar de film over moet gaan.”

Wat raakte je zo in zijn verhaal?

“David vertelde niet alleen over zijn eigen motivatie, maar ook over zijn broertje. Hij had daar zelf al mooi (beeld)materiaal van, waaronder een interview met zijn broer over die periode. Zijn moeder had ook een boekje bijgehouden vanuit het perspectief van hem als klein jongetje. Toen ik dat zag, werd ik al emotioneel.”

Voor Niek werd op dat moment duidelijk dat de film niet alleen over een fysieke uitdaging moest gaan.

“Toen dacht ik: misschien moet het verhaal juist vanuit dat perspectief verteld worden. Over hoe dat voor zijn broertje is geweest, wat die tijd met het gezin deed, en hoe belangrijk het was dat zijn ouders altijd dichtbij waren. Toen werd het verhaal rond. We wilden laten zien wat Davids doel is, waar het vandaan komt, maar ook dat het uiteindelijk goed is gekomen. Je laat als maker soms dingen even in het midden, zodat de kijker zelf gaat voelen en invullen. Maar uiteindelijk zie je ook: hij leeft, hij is gezond, hij heeft een eigen cateringbedrijf. En dat maakt het des te krachtiger.”

De vorm waarvoor je hebt gekozen in de film, had je die vooraf al in je hoofd, of ontstond die gaandeweg?

“Ik wist wel dat ik het verhalend wilde aanpakken. Ik had op YouTube inspiratie gevonden voor de sfeer en de manier waarop ik het wilde filmen. Dat heb ik vooraf ook met David besproken. Maar de echte diepte van het verhaal ontstond pas toen hij alles vertelde.”

Niek wilde bewust wegblijven van een klassieke interviewopzet.
“Ik wilde het niet te vragend maken. Alles wat David vertelt, heeft hij zelf opgeschreven. Daardoor spreekt hij vanuit zichzelf, in zijn eigen woorden. Af en toe gaf ik hem een klein zetje met een vraag, maar in de basis vertelt hij het echt zelf. Dat geeft veel meer echtheid.”

Diezelfde echtheid gold ook voor Davids broer Levi.
“Het bijzondere was: bijna alles lukte in één take. Bij Levi was dat iets lastiger, omdat het voor hem een gevoelig verhaal was. Eerst stelde ik de vragen, maar toen merkte David dat het voor zijn broer fijner werkte als hij dat deed. Hij kon hem beter begeleiden en sturen. Dat was een mooie oplossing, en daardoor kwam het verhaal veel natuurlijker naar buiten.”

De film voelt heel rijk en gelaagd. Hoeveel draaidagen zaten daarin?

“Alles in één dag.”

Dat antwoord klinkt bijna ongelooflijk, zeker als je de film ziet.
“We begonnen ’s ochtends bij David thuis, met de scènes waarin hij zich klaarmaakt. In de badkamer, voor de spiegel, dat soort momenten. Daarna zijn we naar buiten gegaan voor de hardloopshots. Eerst in het park, daarna in de Kennemerduinen, waar hij zelf ook graag loopt.”

Daarna volgt het strand, waar ook Levi in beeld komt.
“Op het strand wilden we vastleggen dat het goed gekomen is. Daar voel je de rust, de ruimte, en ook de band tussen die twee broers. Daarna gingen we terug naar Davids huis voor de interviews. Intussen maakte mijn filmmaat Cas boven de interviewsetting klaar, terwijl ik beneden nog shots draaide van het koken.”
Dat koken was geen toevallige toevoeging.

“David heeft een eigen cateringbedrijf, dus ik dacht: als we hem samen met zijn broer laten koken, dan laat je ook het leven nú zien. Niet alleen wat er gebeurd is, maar ook waar ze nu staan. Eerst zie je hem hardlopen, daarna zie je de broers samen op het strand, en vervolgens samen in de keuken. Dat vond ik een mooie opbouw.”

Je deed dit niet alleen, toch?

“Nee, ik heb Cas erbij betrokken, een filmmaker en vriend. We kennen elkaar al een tijd en springen vaker voor elkaar in, maar hadden nog nooit echt samen gedraaid. Voor deze film was dat ideaal.”

Cas werd niet alleen praktisch ingezet, maar ook creatief meegenomen in het proces.

“Ik had hem helemaal meegenomen in de pre-productie, zodat hij ook zijn ideeën kon toevoegen. Tijdens het draaien merkten we dat het fijn werkte om soms van rol te wisselen: de ene keer filmde hij en regisseerde ik, de andere keer andersom. Bij de interviews filmde hij bijvoorbeeld de close-ups, terwijl ik achter de camera zat. Zo konden we snel schakelen zonder de rust in het verhaal kwijt te raken.”

Deze film is volledig gedraaid op de Sigma 50mm F1.2 DG DN | Art. Waarom werkte dat zo goed voor dit project?

“Het fijne was vooral dat we alles met één lens konden doen. Je hoeft niet steeds te wisselen, niet steeds opnieuw te denken: wat heb ik nu nodig? Je weet gewoon: dit is wat je hebt, dus hiermee ga je het vertellen.”

Juist die beperking werkte voor Niek bevrijdend.
“Bij documentaire-achtig werken helpt het heel erg om jezelf van tevoren regels te geven. Bijvoorbeeld: ik film alleen met een 50mm. Of alleen handheld. Of alleen vanaf statief. Want anders ben je tijdens het draaien veel te veel bezig met technische keuzes, in plaats van met het verhaal. En dat leidt af van waar het echt om draait.”

Natuurlijk waren er momenten waarop hij even een ander perspectief had gewild.
“Soms dacht ik wel: hier was een wijder shot mooi geweest. Zeker bij het interview moesten we best ver naar achteren. Dan ben je letterlijk aan het ‘zoomen met je benen’. Maar dat weet je vooraf, dus daar stel je je op in.”

Over de beeldkwaliteit is hij duidelijk.
“De lens is gewoon super scherp en helder. Het is prachtig glas. En voor dit soort werk, waarbij je heel dicht op de emotie wil zitten, werkt 50mm heel goed.”