In gesprek met portretfotograaf Maaike Faas over de SIGMA 50mm F1.2 DG DN | Art

Soms komt er een lens voorbij waarvan je denkt: “Mooi, maar heb ik die echt nodig?” Tot je ermee gaat werken. Voor portretfotograaf Maaike Faas was de SIGMA 50mm F1.2 DG DN | Art precies zo’n lens. Tijdens een shoot met onder andere haar tweeling, op een rauwe, verlaten locatie in België ontdekte ze hoe krachtig deze 50mm is. Niet alleen vanwege de lichtsterkte, maar vooral door de rust die dit objectief in de beelden brengt.

We spraken Maaike over die serie, over haar keuze voor een vervallen treinstation als decor en over wat deze lens volgens haar zo bijzonder maakt.

“Ik wilde juist een locatie met onrust”

Die serie met je kinderen viel meteen op. Zeker ook die locatie. Hoe ben je daarbij uitgekomen?

“Dat is in België, Montzen Gare, een verlaten treinstation. Het is een plek waar ik al kom sinds ik met fotografie begon, zo’n dertien jaar geleden. Toen was het nog veel meer intact, er stonden zelfs nog wagons. Nu is het echt een rauwe plek geworden: vervallen, vies, kapot glas, rommel. Maar precies daarom wilde ik daar fotograferen.”

Dat klinkt bijna als een bewuste tegenstelling: een mooie portretserie op een ruige plek.

“Ja, precies. Toen ik met deze F1.2-lens aan de slag ging, dacht ik meteen: “Ik wil twee dingen laten zien”; aan de ene kant de lichtsterkte, aan de andere kant de onscherpe achtergrond en de isolatie van je onderwerp. Dus ik zocht bewust een locatie op met veel onrust en afleiding. Juist dan kun je goed laten zien wat zo’n lens doet. Ondanks al die afleiding, kun je je onderwerp prachtig losmaken van de omgeving. Daarmee laat je zien dat je eigenlijk op elke plek een sterk portret kan maken met deze lens.”

“Deze plek heeft zo enorm veel diepte en karakter”, vervolgt Maaike. “Dat oude dak boven de sporen, de lege ruimtes, de oude loketten. Daar zit zoveel sfeer in. In sommige beelden zie je die lagen ook echt terug. Bijvoorbeeld het licht dat door openingen in het dak valt en in de achtergrond verandert in mooie bokeh. Dat geeft een heerlijke sfeer.”

Je gaf ook aan dat je eigenlijk niet dacht dat je nog een nieuwe 50mm nodig had. Wat veranderde toen je deze gebruikte?

“Ik heb de Sigma 50mm F1.4 DG DN | Art en vroeg me af hoe groot dat verschil nou helemaal zou zijn. Dat is namelijk echt een waanzinnig goede lens. Maar eerlijk: deze is nog beter. Hij is extreem scherp waar het moet en hij heeft een heerlijke, rustige overgang naar de onscherpte. Daardoor blijft het beeld heel clean, zelfs al op F1.2.

“Die scherpte begint al rond de F2.8”, vervolgt Maaike. “Dat is indrukwekkend. Deze lens is optisch extreem sterk.”

Niet alleen de locatie is uitgesproken, ook de styling valt op.

“Ik heb tegen mijn kinderen gezegd: kies vooral iets waar je jezelf goed in voelt, iets wat jullie leuk vinden, maar liever niet zwart, wit of heel neutraal. Het mocht kleurrijk en druk zijn. Als je effen, rustige kleding kiest op een rustige achtergrond, dan is het niet zo moeilijk om een clean beeld te maken. Ik wilde juist laten zien dat je ook met kleurrijke kleding, patronen en een drukke achtergrond nog steeds rust kunt creëren. Dat je de persoon echt kunt isoleren van de omgeving. En dat is precies waarom je met deze F1.2-lens wilt werken.”