Stijn Doors over levendige eenvoud en de Sigma 35mm F1.4 DG II | Art

Voor dit artikel trok fotograaf Stijn Doors naar Antwerpen met de Sigma 35mm F1.4 DG II | Art, een lens die naadloos aansluit bij de verfijnde en minimalistische beeldtaal van Stijn. 

Het werk van fotograaf Stijn Doors beweegt zich op het snijvlak van vorm en sfeer, architectuur en ruimte, menselijke aanwezigheid en abstractie. In zijn beelden komen kleur, licht en geometrie samen in wat hij zelf treffend omschrijft als “levendige eenvoud”: werk dat tegelijk rustig en energiek aanvoelt, minimalistisch maar nooit leeg.

Vanuit het zuiden van Nederland werkt Stijn samen met merken, architecten, bureaus en culturele instellingen, in binnen- en buitenland. Voor ons ging hij in Antwerpen op pad met de nieuwe Sigma 35mm F1.4 DG II | Art. Dat leverde een reeks prachtige beelden op die volledig in zijn eigen signatuur passen. 

We spraken hem over waar zijn fotografie begon, hoe zijn beeldtaal zich ontwikkelde, wat hem aantrekt in steden en architectuur en hoe de Sigma 35mm F1.4 DG II | Art zich verhoudt tot zijn manier van werken.

Laten we bij het begin beginnen: waar is jouw fotografieavontuur begonnen?
“Dat is niet iets wat in één duidelijk moment is ontstaan, maar fotografie heeft me al vroeg gegrepen. Ik ben altijd al heel visueel ingesteld geweest. In mijn muziekjaren – Stijn was jaren actief als internationaal DJ/producer duo -  voelde ik de muziek niet alleen, ik zag het ook voor me. In die periode nam ik ook grotendeels de communicatie op me en is het zaadje echt geplant. Toen de muziek stopte, verliep de overgang naar beeld en fotografie dan ook heel natuurlijk. Mede ook dankzij een trip naar Japan waar we in het voorprogramma van Avicii zouden optreden. Dat ging helaas niet door maar de tickets waren al wel geboekt waarop ik besloot wel naar Tokio te gaan met een kleine pocket camera bij me. Daarna was ik definitief verkocht.” 

Hoe zou je jezelf als maker omschrijven en wat moet een beeld voor jou hebben om te werken?
“Mijn werk beweegt zich ergens tussen architectuur, straatfotografie en meer abstracte observatie. Maar uiteindelijk denk ik niet zozeer in genres, maar vooral in beeldtaal. Het gaat mij om de spanning tussen structuur en emotie, tussen rust en beweging, tussen orde en chaos. Ik hou van beelden die helder zijn, maar waar toch iets in zit dat niet meteen te verklaren is. Ik zoek niet naar registreren om het registreren. De kern is het vangen van een gevoel en reageren op energie. Vanaf het begin merkte ik al dat ik niet alleen geïnteresseerd was in wat er letterlijk voor me gebeurde, maar vooral in wat er kan ontstaan als licht, kleur, vorm en timing precies samenvallen.” 

Die spanning is duidelijk zichtbaar in zijn werk. Gebouwen, schaduwen, reflecties, kleurvlakken en menselijke figuren krijgen in zijn beelden iets vervreemdends, zonder afstandelijk te worden. Een alledaagse plek kan door zijn manier van kijken plotseling aanvoelen als een decor, een herinnering of zelfs een droombeeld

Je werk voelt heel doordacht, maar ook heel intuïtief. Hoe werkt dat samen?
“Dat is precies die combinatie die ik interessant vind. Ik werk heel instinctief en in real-time. Ik reageer op wat zich aandient; licht, kleur, geometrische verhoudingen, reflecties. Tegelijkertijd ben ik ook heel precies. Ik wil vereenvoudigen, dingen terugbrengen naar de essentie, maar zonder diepte of spanning te verliezen. Voor mij is dat de kern van wat ik maak.”

Stijn probeert bovendien zoveel mogelijk in-camera te creëren. Niet achteraf, maar op het moment zelf. Met zijn contrasterend licht en kleurgebruik, filters, reflecties, layering en timing bouwt hij zijn beelden op.

Je beelden zijn heel eigen. Kijk je veel naar andere fotografen?
“Als autodidact beeldmaker ken ik natuurlijk werk van anderen en waardeer ik makers, maar ik probeer wel dicht bij mijn eigen visie te blijven. Ik wil niet te veel bezig zijn met wat anderen doen, omdat ik merk dat het dan ook sneller in je hoofd gaat zitten. Uiteindelijk wil ik trouw blijven aan mijn eigen manier van kijken met daarbij de integratie van elementen uit de visie van anderen die mij inspireren.”

En hoe zit dat met nabewerking?
“Ik bewerk wel, maar het fundament moet er al zijn. In mijn beginjaren gebruikte ik Photoshop nog best veel om beelden echt helemaal te veranderen en op te bouwen, tegenwoordig eigenlijk alleen nog maar voor layering voor bijvoorbeeld collages. Al gebruik ik daar ook vaak simpele collage apps voor. Het is vooral Lightroom Classic in combinatie met steeds meer in camera werk. Ik wil dat de kracht van het beeld in het moment ontstaat. Nabewerking staat voor mij voor verfijnen of versterken, niet voor redden.”

Die houding verklaart ook waarom zijn werk zo coherent aanvoelt. De stijl zit niet in een truc of preset, maar in een manier van waarnemen.

Antwerpen als speelveld

Voor de serie die Stijn met de Sigma 35mm F1.4 DG II | Art maakte, trok hij naar Antwerpen. Een stad die hem genoeg ruimte bood om zijn blik te laten werken; architectuur, ritme, glas, reflecties, kleur, menselijke aanwezigheid en onverwachte visuele relaties.

Wat trekt jou aan in een stad als Antwerpen?
“Een stad als Antwerpen heeft veel lagen. Je hebt er architectuur, grote straten, texturen, lijnen, maar ook de kleinere straatjes en levendige wijken met veel beweging, toeval en authenticiteit. Dat maakt het interessant. Ik loop rond en ben eigenlijk continu aan het kijken naar hoe hoe grafische elementen als kleur en lichtvlakken zich tot de energie van een bepaald moment verhouden. Daarbij zoek ik naast abstractie ook vaak de interactie met menselijke aanwezigheid op.”

Werk je dan heel planmatig?
“Nee, niet echt. Ik heb meestal wel een gevoel of richting, maar ik wil ruimte houden voor wat ik onderweg tegenkom. Ik werk planmatig aan mijn visie, maar het beeld ontstaat meestal juist op straat, in het moment. Dan zie je iets en weet je “hier zit meer in”. Dan blijf ik hangen, kijk ik wat het licht doet, hoe mensen bewegen, hoe kleuren reageren. Soms ben ik daar dan uren bezig."

Is 35mm een brandpuntsafstand die van nature bij jou past?
“Absoluut. Een 35mm zit voor mij in een heel fijne zone. Het is breed genoeg om ruimte, context en architectuur mee te nemen, maar niet zó breed dat alles uit elkaar valt. Tegelijk kun je er nog steeds heel dichtbij mee werken. Dat vind ik belangrijk, want ik wil dat een beeld zowel omgeving als aanwezigheid kan bevatten.” 

Hoe is de Sigma 35mm F1.4 DG II | Art jou bevallen?
“Heel goed en hij is bovendien ook erg mooi. Het is een combinatie van arty en modern. Het is bovenal een lens die goed aansluit op hoe ik werk. Wat meteen opvalt, is dat hij heel prettig hanteerbaar is. Dat klinkt misschien praktisch, maar dat is voor mijn werk belangrijk. Ik beweeg veel, reageer snel, wil intuïtief kunnen werken. Dan moet een lens me niet in de weg zitten.” 

Wat sprak je het meest aan?
“Onder andere de combinatie van scherpte en snelheid, maar zeker ook de zo goed als volledige afwezigheid van vignettering met het volledig open diafragma. Daarnaast zit er een bepaalde rust in het beeld, terwijl je wel heel veel detail en helderheid hebt. Dat past goed bij mijn werk, omdat ik veel met sfeer werk, maar ook met strakke vormen, lijnen en gelaagdheid. Dan wil je dat een lens zowel precies als subtiel is.”

Speelt het grote diafragma daarin ook een rol?
“Zeker. Niet alleen omdat je met weinig licht kunt werken, wat ik veel doe, maar ook omdat je heel gericht sfeer kunt opbouwen. Soms wil je net iets losmaken, iets verzachten, of juist een bepaald vlak of onderwerp laten ademen binnen de compositie. Dan is die lichtsterkte echt waardevol.”

Jij bent duidelijk geen fotograaf die een lens puur technisch benadert.
“Nee, totaal niet. Ik stel mij zelf altijd bepaalde vragen; Helpt dit gereedschap mij om beelden te maken die ik voor me zie? Geeft het me vrijheid? Sluit het aan op mijn manier van werken? Daar gaat het om.” 

En precies dat is ook wat zijn serie met de Sigma 35mm F1.4 DG II | Art zo sterk maakt. Niet alleen omdat de beelden ontzettend fraai zijn, maar omdat ze overtuigend laten zien wie Stijn is als maker. Iemand die niet simpelweg kijkt naar een stad, maar haar opnieuw ordent in licht, kleur, ritme en ruimte.